Ta inwestycja odmieniła produkcję nawozów

40 lat temu Zakła­dy Azo­to­we „Kędzie­rzyn” zano­to­wa­ły tech­no­lo­gicz­ny skok, któ­re­go owo­ce zbie­ra­ne były przez kolej­ne deka­dy.

W 1978 roku „kędzie­rzyń­ska fabry­ka uro­dza­ju”, jak ówcze­sna pra­sa okre­śla­ła ZAK, zre­ali­zo­wa­ła uni­ka­to­wą w ska­li euro­pej­skiej inwe­sty­cję w Wydzia­le Amo­nia­ku. Uru­cho­mio­no wte­dy wytwór­nię gazu syn­te­zo­we­go opar­tą na tech­no­lo­gii ciśnie­nio­we­go pół­spa­la­nia gazu ziem­ne­go. Mimo że gospo­dar­cze suk­ce­sy były wte­dy szum­nie nagła­śnia­ne, infor­ma­cje o zmia­nie bazy surow­co­wej, naj­waż­niej­szej inwe­sty­cji lat 70. w Zakła­dach Azo­to­wych „Kędzie­rzyn”, nie zosta­ły odno­to­wa­ne w takiej ska­li, na jaką zasłu­gi­wa­ły.

Po czter­dzie­stu latach zna­cze­nie tam­tych wyda­rzeń wciąż jest jed­nak doce­nia­ne, cze­go wyra­zem było zor­ga­ni­zo­wa­ne kil­ka dni temu uro­czy­ste semi­na­rium poświę­co­ne jubi­le­uszo­wi „Zmia­ny Bazy Surow­co­wej”. Inwe­sty­cja zre­ali­zo­wa­na w 1978 roku w obsza­rze Wydzia­łu Amo­nia­ku była z wie­lu wzglę­dów prze­ło­mo­wa dla pro­duk­cji kędzie­rzyń­skich zakła­dów.

Sta­no­wi­ła olbrzy­mi krok w kie­run­ku popra­wy warun­ków i bez­pie­czeń­stwa pra­cy, wskaź­ni­ków zuży­cia surow­ców i mediów ener­ge­tycz­nych oraz mini­ma­li­za­cji wpły­wu na śro­do­wi­sko. Ponad­to uru­cho­mie­nie „Zmia­ny Bazy Surow­co­wej” umoż­li­wi­ło wyco­fa­nie prze­sta­rza­łych insta­la­cji pro­duk­cyj­nych, wcho­dzą­cych w skład cią­gu kok­so­we­go.

Tech­no­lo­gicz­na idea pro­ce­su pół­spa­la­nia powsta­ła dzię­ki spe­cja­li­stom ówcze­snych Zakła­dów Azo­to­wych „Kędzie­rzyn”. Kadra zapew­ni­ła rów­nież nad­zór inwe­sty­cyj­ny i mia­ła zna­czą­cy udział w robo­tach budow­la­no – mon­ta­żo­wych. Za pro­jek­to­wa­nie insta­la­cji odpo­wia­da­ło Biu­ro Pro­jek­to­wo-Kon­struk­cyj­ne, sta­no­wią­ce w tam­tych cza­sach inte­gral­ną część zakła­dów. W roz­ru­chu tech­no­lo­gicz­nym, razem z służ­ba­mi zakła­do­wy­mi, bra­li udział przed­sta­wi­cie­le Insty­tu­tu Nawo­zów Sztucz­nych w Puła­wach, Zakła­dów Azo­to­wych Puła­wy i Zakła­dów Azo­to­wych Tar­nów, czy­li firm wcho­dzą­cych dziś wraz z kędzie­rzyń­ską spół­ką w skład Gru­py Azo­ty – czem­pio­na pol­skiej che­mii.

We wspo­mnia­nym semi­na­rium nauko­wym, ale i sen­ty­men­tal­nym spo­tka­niu, wzię­ły udział m.in. oso­by zaan­ga­żo­wa­ne w opra­co­wa­nie i wdro­że­nie tech­no­lo­gii, przed­sta­wi­cie­le part­ne­ra mery­to­rycz­ne­go wyda­rze­nia – SITP­Chem, na cze­le z pre­ze­sem Jerzym Klim­cza­kiem, człon­ko­wie zarzą­du Gru­py Azo­ty – Witold Szczy­piń­ski i Artur Kopeć, oraz Zbi­gniew Paproc­ki z rady nad­zor­czej Gru­py Azo­ty.

Pod­czas semi­na­rium o moder­ni­za­cji cią­gu amo­nia­kal­ne­go, prze­ło­mie w wytwa­rza­niu wodo­ru i amo­nia­ku oraz bez­pie­czeń­stwie pro­ce­sów pro­duk­cyj­nych mówi­li pra­cow­ni­cy Gru­py Azo­ty ZAK S.A. Bar­tosz Moszow­ski, Damian Wija­tyk i Seba­stian Golon­ka.

O efek­tyw­nym mode­lu współ­pra­cy nauki z prze­my­słem prze­nta­cję przed­sta­wił prof. Ceza­ry Możeń­ski z Insty­tu­tu Nowych Syn­tez Che­micz­nych w Puła­wach.

Pre­zen­ta­cję o ryn­ku amo­nia­ku omó­wi­ła Kata­rzy­na Rucz­ka z Gru­py Azo­ty ZAK S.A. Zaś o uru­cha­mia­niu zmia­ny bazy wspo­mi­na­li: Zdzi­sła­wa Reter­ska, Grze­gorz Gawor, Józef Pie­troń­ski i Hen­ryk Nawrot. Po semi­na­rium uczest­ni­cy mie­li oka­zję odwie­dzić zakład i zoba­czyć, jak obec­nie wyglą­da Wydział Amo­nia­ku.

REKLAMA



Protection Plugin made by Web Hosting